fbpx

Stemmen in je hoofd

Mind+Eye opener

Al sinds ik me kan herinneren heb ik stemmen in mijn hoofd. Ze praten tegen mij. Soms aardig, soms ook niet. Op een gegeven moment las ik over ‘interne dialoog’ en dacht ik ‘Ah. Dat dus.’

Op zich een gezellig geven, je bent nooit écht alleen.. Sommige mensen zijn visueel ingesteld en hebben er ook beeld bij. Dan zie je zo’n schreeuwend mensje tegen jezelf te keer gaan. Of heel ongelukkig en zielig zeuren. Of juist hieperdepieperig heen en weer springen. Dat mensje kun je evengoed zelf zijn. Of trouwens, het kan ook de gedaante aannemen van een dier, of een stripfiguur.

Weet je wat pas een echte eyeopener is? Luisteren naar HOE. Hoe je met jezelf praat vertelt je veel over hoe veel je van jezelf houdt.

Snauw je? (Schiet nou toch op, trut!) Kat je? (Ja hoor, natúúrlijk ben ik weer te laat..!) Ben je bezorgd? (O shit, dit kan ik helemaal niet, wat denk ik nou!?) Ondermijnend? (En wie is weer de laatste…?) Ongeduldig? (Heb je dit nou nog steeds niet geleerd!) Cynisch? (Ja hoor, jou vind iedereen dan weer wél leuk.. not.) Ik verzin deze niet zelf hoor. Mensen vertellen me dat ze zo tegen zichzelf praten. Herkenbaar?

Laatst had ik een cliënt die zei, ik raak helemaal in de war van al die stemmen. Hele normale man, verder. Maar als hij iets moest beslissen dan kreeg hij van verschillende kanten in verschillende stemmen advies. En hij wist nooit welk advies nou het beste was. Ik zei, nou, dat van jou, natuurlijk. Daar schrok hij een beetje van. Hij dacht dat hij goed moest luisteren en dan een soort gulden middenweg moest nemen. Niets is minder waar.

Stel je voor, je bent een kind. En je bent bang. De wereld is best groot en je moet allerlei dingen doen die je niet wilt en er valt een hoop te leren en je weet het allemaal nog niet zo. En nu kom je, als volwassene, in een situatie waarvan dat kind denkt: ‘Iieeeeee! Eng!’. Die adviseert jou dan: ‘Niet doen!! Gevaar!! Je moet overleven!’ Veiligheid gaat voor!’

Of je adviseur is een puber, wiens leven vooral bestaat uit ‘Hoe val ik het minst op, ben ik toch het meest populair en maak ik bovendien mijn ouders trots op mij.’ Ik noem maar wat. Die komt dan langs en zegt misschien: ‘Ja, doe maar even, dat is aardig. Geen stennis maken. Hè wat? Over jouw grens? Maakt niet uit joh, vooral niet moeilijk doen. Doe maar normaal.’

Of er komt een jong volwassen langs die roept: ‘Je moet er wél wat voor doen he??! Het leven is geen feest he?! Kom op kom op kom op maaaaan!! GoGoGo!! Je moet juist MEER doen! Zorg dat ze je zien zitten!’.

En dan ben je hier en nu en moet je een beslissing nemen en dan hoor je al die stemmen om de beurt of met een beetje pech tegelijk en dan weet je het niet meer. Soms hoor je ook nog een kritische ouder erbij: ‘Wat ben jíj een slappeling zeg!’.

Er is er maar één die weet waar ‘ie het over heeft: jij zelf. De oudste. Al die anderen zijn uit een verleden, onzeker, bang, boos, verdrietig misschien. Maar jij, jij hebt de levenswijsheid, de ervaring, de kennis, de middelen om weloverwogen een goede beslissing te nemen.

Dus hoewel luisteren naar de stemmen in je hoofd je veel inzicht kan geven over waar je nog wat te doen hebt met jezelf, kun je wat beslissingen nemen betreft maar beter met ferme stem zeggen: ‘Bedankt voor het advies. Maar deze handel ik even zelf af.’