Hulp bij vows: wanneer doorbreken de volgende stap is

Mijn waarheid en licht

Ze weet al lang wie ze is, ze weet ook al lang dat ze iets komt doen. Maar ze kon er niet bij. Ze voelde steeds maar een blokkade, iets knellen, en ze kwam er niet achter wat het was.

In onze sessie van vanmorgen gingen we terug naar een ver, ver verleden, waar als mens succesvol zijn en staan voor wie je bent wel eens de jaloezie en toorn van goden kon oproepen… Tenminste, dat was de angst, die daar heerste.

Stel je voor, dat je onderdanigheid zweert. Zweert een anders waarheid als de jouwe aan te nemen. Zweert klein te blijven, omdat je anders in gevaar bent.

Ste je voor dat je dat doet met een geliefde, een vow met hart en ziel en alles wat je in je hebt gemaakt.

Vanuit die angst, en met die power een eed afleggen draag je levens met je mee. En wanneer je dan bent gekomen om volledig in je kracht te staan, je te herinneren wie je bent, om van daaruit anderen te helpen, een going-home-lifetime, een wrapping-it-all-up lifetime, dan is het tijd zo’n eed te breken.

We hebben het gedaan, en het was magisch. Het gaafste vond ik wel, dat haar crew, toen ze eenmaal de beslissing had verkondigd dit te doen, er als een speer bij was om haar te helpen. Zo krachtig ben je als mens: volledig vrije keuze. Ze werd naderhand ingepakt, een soort dikke roze pleister van zacht donslicht. Zo mooi.

En ook de aarde golfde gouden warmte naar haar toe, zo blij eindelijk te kunnen geven wat ze wilde. Het te mogen, nu. Want ook manifesteren valt niet mee, met zo’n vow. Alles staat een beetje in de wacht… De boodschap was duidelijk: jij bent een geliefd wezen, ik ben zo blij dat jij er bent, dat je er bent is de bedoeling, en nu kan ik jou eindelijk voeden en steunen.

Een groot verdriet is losgelaten, een ongekende power bevrijd. Een lichtwerker die alles kan doen waarvoor ze gekomen is. Co-creatie. Alles op het juiste moment, de juiste manier. Precies goed. Perfect.