Dag 13

Deze dag staat in het teken van vertrouwen en trouw zijn. Nauw verweven, die twee. Na de ervaring van gisteren is het duidelijk nodig daarin een flinke stap te zetten. Logisch ook: als je eenmaal uit je schaaltje bent gekropen kun je er niet meer in terug en horen er nieuwe keuzes gemaakt te worden.

Een film van momenten waarin ik mezelf in de steek liet trekt aan me voorbij. Ik zie mezelf relaties aangaan, in situaties stappen, verplichtingen aangaan terwijl ik tegelijkertijd heel goed voel dat iets in mezelf het he-le-maal niet ziet zitten.

Ik zie mezelf in tal van situaties mee blijven denken, mee blijven praten en mee blijven doen terwijl alles van binnen roept: wegwezen!

Ik heb eens met een vriend een gesprek gevoerd over wat maakt, dat we wanneer iets niet fijn voelt, we het toch blijven doen. Onze conclusie was toen dat we gewoon aardig gevonden wilden worden. Dat wil ik nog steeds en daar is ook niets mis mee. Maar als je jezelf ervoor in de steek laat ben je behoorlijk ondermijnend bezig. Als aardig gevonden worden niet is om wie je bent maar om wat je doet, voor een ander, klopt er iets niet.

Wat nou als ik een manier vind wél trouw te zijn aan mezelf? Gewoon te luisteren naar mij? In plaats van aardig gevonden worden door een ander heel erg aardig gevonden worden door mezelf?

En dan het vertrouwen hebben dat het allemaal wel goed komt.